Merhaba, ben bir
Çoğu çocuk oyun oynarken ben oyunun nasıl çalıştığını merak ettim. 12 yaşında ilk sitemi yaptım; tarayıcıda ilk kez çalıştığını gördüğüm an bir kıvılcım çaktı. O ateş hâlâ yanıyor: fikirleri hızlı, sağlam ve güzel çalışan yazılımlara dönüştürüyorum.
Çoğu çocuk için bilgisayar oyun demekti; benim için bir kutu dolusu soru. Bu pencere neden böyle açılıyor? Bu buton neye bağlı? Bu sayfayı kim, nasıl yaptı?
Cevapları merak ettikçe sorular çoğaldı. İyi ki de çoğaldı.
Cevapları bir web sayfasının kaynak kodunda aramaya başladım: Sağ tık → Kaynağı görüntüle. Kopyaladım, değiştirdim, bozdum, düzelttim. Sonunda tarayıcıda kendi yaptığım ilk site açıldı ve o kıvılcım çaktı.
O günden beri bir sayfaya baktığımda, arkasındaki kodu da görüyorum. (Bu sitenin kaynağında da seni bir sürpriz bekliyor.)
Kendi sitem çalışınca sıra babama geldi ve ona bir site yaptım. Yazdığım kod ilk kez benim dışımda birinin gerçek bir ihtiyacını karşılıyordu.
İşin sadece kod yazmak olmadığını orada öğrendim: dinlemek, anlamak ve söz verdiğini teslim etmek.
Güzel sayfalar yetmedi. Formun gönderdiği veri nereye gidiyor? Sunucu ne yapıyor? Cevabı PHP’de buldum ve perdenin arkasına geçtim. Hata mesajları ilk öğretmenlerim oldu.
Oradan veritabanlarına, JavaScript’e, sunuculara uzandım. Her yeni katman, bir öncekini daha iyi anlamamı sağladı.
Bugün bir projenin her katmanında rahatım: arayüz, arka yüz, veritabanı, sunucu ve yayına alma. Bir fikri alıp baştan sona yaşayan bir ürüne dönüştürüyorum.
12 yaşındaki o merak hâlâ aynı. Sadece sorular büyüdü.
Aklında bir fikir, yarım kalmış bir proje ya da sadece bir soru mu var? Anlat, konuşalım.
Fikrini anlat →Her projede aynı dört şeye dikkat ederim. Kod değişir, bunlar değişmez.
Kod yazmadan önce problemi dinlerim. Doğru soruyu bulmak işin yarısıdır.
Gereksiz karmaşıklık yok. Az parça, iyi düşünülmüş parça.
Hızlı açılan sayfa, hızlı dönen cevap. İkisi de kullanıcıya saygıdır.
Bir animasyonun zamanlaması, bir hata mesajının tonu. Küçük şeyler büyük izlenim bırakır.